Εχοντας περάσει πολλά χρόνια στην τηλεόραση μου έχει μείνει, σύντροφοι, ένα αυτοματοποιημένο σχεδόν κατάλοιπο: Κοστολογώ, με μια προσωπική εμπειρική εξίσωση, το χρόνο, την ουσία και το χρήμα της εκ των έσω. Ετσι, λοιπόν, αφήνοντας την Ελλάδα στα σκέλια ενός αυτόχειρα, φεύγοντας για λίγες μέρες, την ξαναβρίσκω στο ίδιο σημείο. Πασπαλισμένη με την αισθητική της αντίληψης που έχει η ανανεωτική αριστερά στη χώρα για την τεχνολογία, ας πούμε των dvd, που δεν είναι άλλη από την πολιτική αποτίμηση της χρυσόσκονης στα βρακιά. Στα σώβρακα και τις κιλότες, που όσο να 'ναι αναβαθμίζονται ως εικόνα όταν εγγράφονται σε ψηφιακό δίσκο που δεν υπάρχει η νομιμοποίηση - λόγω εορτών και όχι μόνο - να παιχτεί στο u-tube.

Οπότε έρχεται το ροζ σε συνδυασμό με το ...υπουργείο Πολιτισμού και όλα γίνονται φθηνότερα κι ευκολότερα. Η πολιτική μετατρέπεται σε τσόντα συνοδεία κουραμπιέδων και μελομακάρονων. Το πόπολο εκστασιάζεται με «περιγραφές της έκφρασης που είχε ο πρωθυπουργός όταν έβλεπε το προσωπικό ερωτικό στιλ του δικού του ανθρώπου».

Ανύπαρκτοι αυτόπτες μάρτυρες σε ανύπαρκτο επί της ουσίας πορνό καταναγκαστικά εκ του κάστινγκ (διάλεγμα ηθοποιών) πολιτικό.

Στο αεροπλάνο διάβαζα πρωτοσέλιδο διεθνή διασυρμό της Ελλάδας για τη συμπεριφορά προς μετανάστες, αιτούντες άσυλο, που φθάνουν κατά κύματα τον τελευταίο χρόνο στον τόπο μας. Μ' αυτά «τα ζώα» δεν ασχολείται ο ζωολογικός κήπος της διεθνούς και ντόπιας κεντρικής πολιτικής σκηνής.